Antarctica het 7e Continent (ochtend)

Vandaag gaat het gebeuren en zullen wij aan land gaan op voor ons, ons 7e en laatste continent, dan zijn wij in elk continent geweest! Volgens de expeditie leider Andrew moet de zonsopgang als het helder is heel mooi zijn dus we besluiten dan ook om 3:15 op te staan om te kijken. Oogjes open en naar de lounge om te kijken hoe het weer is ..... nou mist, wind en kou! Zicht is rond 100 meter en voor de rest is er niets te zien zelfs geen vogel rond het schip?! Als we toch nog even naar boven gaan naar de stuurhut horen we dat de zon zich vanmorgen niet zal laten zien, dus dan maar terug naar onze hut en nog een paar uurtjes slapen. Om 6 uur wordt ik weer wakker en nu ziet het er beter uit buiten dus hup mijn bed maar weer uit. Boven in de lounge aangekomen is het voordek wit en er ligt een dun laagje sneeuw, je zal weten dat je op het continent van sneeuw en ijs zit! De wind is ook behoorlijk straf, 38 knopen en koud, koud. 

Langzaam maar zeker begint de zeemist op te trekken en zien we steeds meer van de omgeving waar we nu zitten..... prachtige met sneeuw bedekte bergen, gletsjers met blauwachtige voorkanten, en drijvend zeeijs, en niet zo’n beetje ook. Er is besloten om niet via de Weddell Sea naar onze landingsplaats vandaag te varen want er ligt te veel ijs dus dan maar via de bovenkant, de noordelijke route. Het is jammer, want zelfs een aantal van de staf is nog nooit via de Weddell Sea gevaren. Niet getreurd want we zien al gauw de eerste walvis “blows” en daar komen we o.a. toch ook voor! Dan wordt er omgeroepen dat er orca’s op 11 o’clock voor het schip zijn gesignaleerd en kou of geen kou 80% van alle passagiers snellen dan ook naar de buiten dekken, camera’s en verrekijkers in de aanslag. Ja, hoor 100 meter voor het schip zien we 3 zwaarden boven het water uit zwemmen, ze zijn op jacht naar pinguïns want hier zijn de wateren vol van. Mijn camera ligt nog steeds aan de oplader dus dan maar proberen met m’n telefoon maar het is zo druk aan de railing dat ik er amper bij kom, zij zijn groot en ik ben klein! Toch krijg ik de zwaarden goed in beeld door de verrekijker en ja hoor ik heb ze gezien, orca’s, met mijn eigen ogen, eindelijk dan! 

We varen nog een paar uur langs grote ijsbergen, en ijsschotsen en we zijn echt in een wereld van sneeuw en ijs terechtgekomen, een bijzondere en prachtige wereld. Een 50 meter hoge ijsberg/platte schots is giga giga, 15 kilometer lang, een ijsmuur om te zien en deze heeft zelfs een naam A52a. Ze denken dat hij is afgebroken van de Ross Ice Shelf en al een paar jaar hier ronddrijft. De meeste ijsschotsen zijn niet zo groot maar groot zat en dan de kleuren blauw en de vele vormen, geen één is hetzelfde! Dan moeten we nog door wat dichter pakijs om op onze bestemming Brown Bluff te komen en de kapitein is nu echt in zijn element, een stukje ijsbreker zijn! Hij vaart deze wateren al 17 jaar dus gelukkig weet hij wat dit schip kan, maar voor ons spektakel natuurlijk, en zeker nu het zonnetje zich ook uitgebreid laat zien. Rondom zien we ook nog schotsen waar groepjes pinguïns zich op vermaken, rondlopen of slidings maken, zo grappig om te zien!